Op een van de “stille” dagen tussen Kerst en Oud&Nieuw begeef ik me naar Meerssen, waar ik door mijn hartelijke gesprekspartner al op het pad naar de voordeur wordt welkom geheten. Binnen word ik ontvangen in een sfeervol versierde woonkamer, waarbij vooral ook de diverse muziekinstrumenten opvallen. Het verzamelen daarvan blijkt een van Nic”s hobby’s.
Nico Pieters werd geboren op 17 januari 1956 in de Vroedvrouwenschool in Heerlen. Hij is een telg uit een gezin van 5 kinderen, 2 zusjes en 2 broertjes, Corrie en Marion en Wim en Peter. Zijn vader, geboortig van Borgharen, werkte als woninginrichter bij Schunck in Heerlen, en Mam kwam van Heerlen. Ze kon heel goed koken, herinnert Nic zich trots. Het bakken zal hij dus wel van geen vreemde hebben.
We vergeten het wel eens, maar eind jaren vijftig was er ook een groot woningtekort en Nic’s ouders waren met hun groeiend gezin op zoek naar een nieuwe woning. Die vonden ze aan de pastoor Johannes Moreesstraat in Meerssen. Maar dat huis was nog in aanbouw en als overbrugging streek het gezin neer aan de Pletschmolen, waar Nic nog warme herinneringen aan heeft.
Hij was geen voetballer, maar wel een “batteraaf”. Op school in Meerssen werden Nico en zijn broertjes vaak gepest, – waarom weet hij nú nog niet – maar zijn ouders besloten om de jongens naar de St.Servatiusschool aan de Herbenusstraat in Maastricht te sturen. Daar gingen ze iedere morgen heen met trein en bus. Nic heeft daar goede herinneringen aan. En op die school werd óók gezongen.
Aansluitend zat hij vier jaar op de I.T.O. in Wijck voor de opleiding Brood, banket en keuken. Na afronding daarvan ging Nic naar de Banketopleiding aan de V.B.O.B. aan de Walmuur.. Aanvankelijk liep hij stage bij Bakker Hermans aan de Zakstraat als broodbakker. Dat trok hem aan en daar kreeg hij de inspiratie om bakker te worden. Maar na verloop van tijd verhuisde hij naar Heerlen waar hij 4 dagen in de week stage liep en 1 dag school, waarbij Nico vooral de smaak te pakken kreeg voor het bakken van taarten.
In het weekend had Nic thuis andere taken, zoals bijvoorbeeld het boenen van de gang. Regelmatig gingen ze ook met de Daffodil naar Borgharen, waar opa Pieters koster was. Daar ontwikkelde Nic een talent om te spijbelen voor de H.Mis. Maar af en toe liep hij tegen de lamp als er geïnformeerd werd naar de inhoud van de preek. Het ging er dus thuis nog wel eens streng aan toe, dus rond 1975 besloot hij zelfstandig te gaan wonen aan de Hoogveldweg met uitzicht op het kapelletje en De Ketel.
In zijn werkende leven heeft Nico bij een keur van de Zuid-Limburgse , warme bakkers gewerkt. Begonnen bij Wil Bekker, daarna 3 jaar bij bakker Castermans, lang ook bij John Mingels, maar ook Paridon, Van de Weert, Mullenders, Kerkhofs, Geurten, de Natuurbakkerij, Steevens, Kleintjes, De Munt, Delifrance en Mestrom in Geleen komen voorbij, met ook nog uitstapjes naar de Mora en het Huis van Bewaring. Je zou er weemoedig van kunnen worden als je zo in Nico”s levensloop het fenomeen Warme Bakker langzaam teloor ziet gaan. Dat het ook een zwaar beroep is, blijkt ook wel door de diverse hernia’s die Nic vooral in de jaren negentig plaagden.
Op 24 mei 1995 trad hij in het huwelijk met Mieke Meijers, moeder, uit een eerder huwelijk, van 4 kinderen die inmiddels ook weer 4 kleinkinderen op de wereld hebben gezet. Dat geeft nieuwe dimensies aan Nic’s leven.Daarnaast is hij ook al een aantal jaren vrijwilliger in Moorveld waar hij bijvoorbeeld veel plezier beleeft aan het maken van Kerststukken en het sieren van het wijkhuis.
In 2018 sloot Nico zijn werkende leven af bij bakker Mingels. Tot die tijd hadden hij en Mieke gewoond aan de Somyasingel, maar zo’n 8 jaar geleden verhuisde het echtpaar naar hun huidige stek aan de Gasthuisstraat.
Zoals gezegd houdt Nico van zingen. Dat deed hij ook regelmatig met zijn vrienden Ubachs en Palmen. En op een gegeven moment werd hij getriggerd door de oproep voor het Projectkoor-initiatief van het Meerssens Mannenkoor waar hij als 2e tenor aanschoof. Weliswaar had hij altijd zo zijn bedenkingen gehad bij de outfit van die mannenkoren (“pinguinpakken”!) maar het enthousiasme in het projectkoor kreeg hem vol te pakken en hij besloot lid te worden van M.M.K. En nu vertelt hij met een trilling in zijn stem over hoe de emotie hem te pakken kreeg bij de zingende binnenkomst in de Basiliek tijdens het Adventsconcert op 14 december. Een ervaring die Nico niet gauw zal vergeten.
Hopelijk volgen er nog vele vergelijkbare hoogtepunten.
Karel Majoor